Kolejny element, który je wyróżnia, to ilość materiału użytego w procesie produkcji. W szafach zwracają uwagę grube drzwi, zdobione głębokimi rzeźbieniami lub o kasetonowej budowie, solidne plecy (co najmniej gr. 1 cm) czy gruba, mosiężna blacha. Do produkcji tych mebli nie stosuje się żadnych materiałów współczesnych, takich jak płyty MDF, wiórowe, pilśniowe, sklejka czy forniry. Każdy element jest wykonany z litego drewna: sezamu, teku, mango, akacji azjatyckiej, róży. Nic dziwnego, że waga niektórych potrafi przekroczyć 100 kg. Tak solidny materiał gwarantuje, że przetrwają one wiele lat. Nie oznacza to jednak, że nie ma wśród nich mebli o lżejszej konstrukcji, przystosowanych do mniejszych pomieszczeń. Przypatrując się sposobom ich wykonania, odczuwa się zdziwienie i zarazem zachwyt. Doświadczenia zdobyte przez przeszłe pokolenia pozwalają rzemieślnikom indyjskim, wyczarować niemal dzieła sztuki przy użyciu bardzo prostych narzędzi. Osiągają oni efekty, które dla ludzi wychowanych w cywilizacji zachodniej byłyby możliwe jedynie przy zastosowaniu skomplikowanych maszyn i urządzeń. Posługiwanie się palcem u nogi podczas dłutowania oraz praca bezpośrednio na ziemi bez używania stołów do obróbki i montażu mebli, bejcowanie za pomocą puszki na 3-metrowym kiju - to codzienna, iście cyrkowa praktyka. Tak specjalistyczne narzędzia jak piła tarczowa lub "grubościówka" można spotkać jedynie w wysoce zautomatyzowanych warsztatach. Ale nawet tam, po wstępnym przycięciu elementów - reszta pracy wykonywana jest wyłącznie ręcznie za pomocą kilku prymitywnych narzędzi. Taka praktyka wymusiła mistrzowskie opanowanie technik produkcji godnych prawdziwych artystów. Utożsamianie się rzemieślników z każdym wykonanym przez nich meblem stwarza nieograniczone pole do popisu dla indywidualnej kreatywności oraz dbałości o szczegóły. Bezkompromisowość w doborze materiału i solidność wykonania sprawiają, że meble indyjskie będą cieszyć również następne pokolenia nabywcy.